سلام . وای که این روزا چقدر کار دارم !! چند روز پیش یکی از دوستای پشت کنکورم تلفن زدو واسه تولدش دعوتم کرد منم اولش می خواستم برما ولی بعدش که دیدم هیچ کدوم از دوستای صمیمیم نیستن و جمع فقط جمع خز و خیلاست بیخیالش شدم الانم فقط موندم این دختره واسه چی منو دعوت کرده !! البته دستش درد نکنه ولی خوب معمولا آدم کسایی رو واسه تولدش یا مهمونیش دعوت می کنه که به خودش واون جمع بخورن ولی هرچی فکر می کنم هیچ وجه تشابهی بین خودمو اونایی که مطمئنم همشون دامن گل گلی می پوشنو آهنگ از اون بالا کفتر می آید یک دانه دختر می آید .... می زارنو باهاش جوادی می رقصن ندارم . من دو سری کلاس کنکور رفتم یکی سالی که پیش دانشگاهی بودم یکی سالی که پشت کنکور هر دو سالم کلاسام از بهترین آموزشگاههای کنکور بود و تقریبا ۵0% شاگرداش پزشکی و دندان قبول شدن ولی فقط منو چند نفر دیگه سراسری قبول شدیم  بقیه همه دانشگاه آزاد تهران قبول شدن و اینه که الان اکثر بچه های سال اول و دوم پزشکی و دندان آزاد تهرانو می شناسم . همین دوستم که واسه تولدش دعوتم کرد آزاد می خونه و با اون اکیپی که من باهاشون جور بودم  الان همکلاسی هستن ولی مثل اینکه بینشون شکراب شده ! البته اون موقعی هم که با هم کلاس کنکور می رفتیم گروه ما از گروه اونا جدا بود با هم قهر نبودیم فقط کاری به کار هم نداشتیم . منم تا چند روز پیش خبر نداشتم که چی به چیه ولی بعد از تلفن این دختره زنگ زدم به دوستای خودم که اگه شماها هستین منم بیام که برام تعریف کردن چی شده !! خب البته دعواهای  اونا که به من ربطی پیدا نمی کنه ولی چیزی که مسلمه اینه که من عمرا پامو بزارم جایی که دوستام نباشن و یه مشت تازه به دوران رسیده ی ندید بدید دور هم جمع شدن  آخه زور داره به آدم دختره ی عمله برگشته بهم می گه : تو شهرستان آدم نمی تونه پیشرفت کنه من حاضر بودم دیپلمه بمونم ولی پامو نذارم شهرستان . منم بهش گفتم : فکر می کنی اگه قبول می شدی می اومدی . والا به خدا بگو تو که حتی سراسری دارقوزآبادم نتونستی قبول شی چی می گی ؟! حالا خوبه شهری که من توش درس می خونمو همه می شناسن هم خودشو هم دانشگاشو بعد این زاقارت مثلا می خواد حرص منو در بیاره دیگه حالیشم نیست که من واسه این قبیل پشه لگد زدنا ککمم نمی گزه تازه اون موقعی هم که جوابای کنکور اومد به همه گفت : رتبه ی سراسریم شده 1500 ولی با هزار مکافات رفتم کارنامش رو از اینترنت کشیدم بیرونو دیدم شده ۳۱۰۰  ولی نامردی نکردم که دروغشو واسه همه رو کنم الانم حتی دوستام فکر می کنن رتبش 1500 بوده خلاصه که عمرا پامو تولدش بزارم حالا باز اگه رفقام بودن یه سر می رفتیم به آرایشای هچل هفتشون که رژلبو به جای سایه پشت چشمشون می مالن و خط چشم رو به جای خط لب می کشن می خندیدیم ولی بدون رفقا هرگز !!

سلام علیکم

فکر می کنید من الان کجام ؟ نه جون نیلوفر می خوام ببینم قوه ی حدسیاتتون چقدر قویه ! خب باشه چهار گزینه ایش می کنم که راحت تر باشید : الف) تهران . ب) خونمون . ج) اتاق خودم . د ) اتاق ساسا . می دونم که سوالم از بیخ و بن غیر استاندارده اما خب یه تستیه در حد تستای امتحانای ما که 4 گزینش درسته و بین هر 4 تا شک می کنی  ! من گفتم حالا حالاها تهران نمی یام ؟ من گفتم ؟؟؟؟؟؟ خب اصلا من یه چیزی گفتم شماها چرا باور می کنید زن و شوهر دعوا کنند ابلهان باور کنند (چی می گم من ؟ خودمم نمی دونم ) وقتی در پایتخت عزیزم نمایشگاه کتابه من که نمی تونم بشینم حسرت بخورم یا اینکه از طرف دانشگاه یه روزه بیامو خودمو اسیر جاده کنم تازه آخرش به خونمونم سری نزنم !!! می تونم ؟ نه نمی تونم ! وقتی می گم نمی تونم یعنی نمی تونم دیگه !

( دوشنبه )

( کلاس زبان ) پروردگارا تا کی باید سایه ی نحس این درس بر زندگانیمان بتابد ! تـا کی باید حرص بخوریم که چرا هیچی از این زبان بین المللی به غیر از سلام و خداحافظ و چندی جمله ی پیش پا افتاده بلد نیستیم ؟! تاکــــــــــی ............ در افکارمان غوطه ور بودیم و آه می کشیدیم که محبوبه جانمان اس م اس می زند : کاری نداری بزنگم ! جواب اس م اس اش را می دهیم که : نه کاری ندارم الان از کلاس می رم بیرون بزنگ . بیرون کلاس محبوب جان با خبرهای گل و بلبلش حسابی شارژمان می کند و جانی تازه به کالبدمان می بخشد بعد از مدت مدیدی حرفیدن یادمان می افتد که ناسلامتی ما کلاس داشتیم و وسط کلاس جیم فنگ زدیم و آمدیم بیرون پس با دوست عزیزتر از جانمان خداحافظی نموده و راهی کلاس می شویم و با کمال تعجب در می یابیم که کلاسمان تمام شده ساعت بعد ( بیوشیمی ) داریم وای که چقدر از این درس بدمان می آید ولی به خاطر حضور و غیابش مجبوریم کلاس را با قدوم مبارکمان مزین فرماییم البته از آنجا که ما حوصلمان سر می رود دو ساعت صامت و ساکن یک جا بنشینیم همیشه ی خدا بعد از یه ربع اول بیرون می رویم و یه ربع آخر دوباره منت می گذاریم و به کلاس باز می گردیم ولی این دفعه استاد جانمان چون کاملا متوجه شور و اشتیاق دانشجویان محترم برای یادگیری شدند فرمودند : حاضر غایب نمی کنم هر کی نارحته پا شه بره بیرون ! آخ استاد جان مگر نمی دانید که ما چقدر حرف گوش کن هستیم ! مگر نمی دانید به دانشجو جماعت نباید از این تعارف ها زد ! آخ استاد جان شما چقدر خوبید ! بلند می شویم و از کلاس بیرون می رویم  و تلفن می زنیم به آبجی هایمان و یکـی از دوستانمان و در آخر به مادرمان که مادر جانمان خبری بهمان می دهد که از شادمانی می خواهیم جیغ بکشیم ولی شان و شئوناتمان اجازه نمی دهد همچین کاری انجام دهیم دلمان می خواهد تا آخر ساعت به کلاس برنگردیم اما یادمان می افتد که کیف پولمان را سر کلاس گذاشته ایم پس به خاطر کیفمان هم که شده با نهایت بی حوصلگی و بی میلی و بی رغبتی و بی حالی و بی انگیزگی و بی تربیتی ( چه ربطی داشت ) و بی ...... بر می گردیم و در کلاس را باز می کنیم و هنوز تعداد قودممان به 4 تا نرسیده که استاد می فرماید : خانوم من کسانیکه بیرون رفتن رو دیگه راه نمی دم  ! در شکممان معده و روده در جا با هم ازدواج می کنند و آپاندیس و کلیه و کبد و ....آنچنان بزن و بکوبی راه می اندازند که ناخود آگاه نیشمان تا بنا گوشمان باز می شود ! از ذوق بیرون شدنمان روی پا بند نیستیم و دلمان می خواهد برای مزدوج شدن معده و روده همان جا برقصیم ! دلمان می خواهد استادمان را یه ماچ گنده بکنیم که اینقدر مهربانند ولی نامحرم هستند و ما هم که عمری با این حرفا بزرگ شده ایم نمی توانیم دست به عمل قبیحانه ای بزنیم پس دهانمان را باز می کنیم و می فرماییم : مرسی   ...... استادمان می خندد  و ما با دلی خوش تشریف می بریم بیرون  . بیرون کلاس به ( س ) می گوییم : نرو سر کلاس استاد راه نمی ده ..... و این گونه دل یکی دیگر از بندگان خدا را شاد می فرماییم بعد می رویم سایت و یه وب گردی حسابی می کنیم و دوباره بر می گردیم جلوی کلاس که به هنگام تعطیل شدن برویم کیف بیچاره مان را از روی صندلی مان بر داریم  خب دیگر ما مال و اموالمان را هیچ گاه فراموش نمی کنیم ! آخر مگر نمی دانید که ما چقدر مال دوستیم !

آموختن شغل نیست عشق است . عاشقان روزتان مبارک باد ! 

اصولا من آدمه عشقه فیلمییم مخصوصا از نوع هالیوودیش هر چی هم که دستم بیاد اعم از زبان اصلی و غیر اصلی و فرعی و .... می شینم می بینم این فیلم دوستیمم ریشه در ساسا داره از شیش هفت سال پیش که ماها هیچ فرق هالیوود و بالیوود رو نمی دونستیم فیلم می گرفت و ماها رو مجبور می کرد بشینیم ببینیم تا به قول خودش به روز باشیم و پا به پای دنیا جلو بریم ( حالا نکه همه چیمون پا یه پای دنیاست ) از همون موقشم تا حالا وقتی می خوایم فیلم ببینیم میشینه جلو تلویزیون  کنترلم می گیره دستشو هی رد می کنه حتی نمی زاره ما یه بوسیدن ناقابل رو ببینیم . خب مگه چیه ! اصلا تا دختر پسره برمی گردن طرف هم این رد می کنه ما هم تا دهنمونو باز می کنیم میگه : این چیزا دیدن نداره  خلاصه که عادتمون داده فیلم سانسور شده ببینیم تازه یدفه هم که با خالم نشسته بودیم و داشت رد می کرد خالم بهش گفت : بزار ببینم چی کار می کنی ؟ ساسا : اینا نشستن نمیشه ( منظور از اینا من و به به بودیم ) خالم : خودت دل دیدنش رو نداری اینا رو هم نمی زاری ببینن ! ساسا : دل نمی خواد که رو می خواد  بعدشم تا تونست رد کرد خالمم بهمون گفت : یه روزی که ساسا خونه نبود بشینین چند دفه چند دفه ببینید ! ولی ما هیچ وقت اینکار رو نکردیم ( ساسا به خدا نکردیم قسم می خورم ) بعدشم که من دانشگاه قبول شدم و اومدم خوابگاه اصلا با بچه ها حرفی از فیلم و اینا نمی زدیم یعنی راستش فکر نمی کردم اینجا کسی باشه که فیلم غیر ایرانی ببینه ( عجب فکرایی می کردما ) تا آخرای ترم قبل که فاطی دی وی دی آورد و منم ذوق زده چند تا از فیلمایه ساسا رو آوردم خوابگاه و این ترمم از واحد ما ( کیمی ) کامپیوتر آورد و گذاشتش تو هال و از واحد بغلی هم ( سودی ) نت بوک آورد و از اونجایی که سودی همیشه تو واحد ماست و فقط واسه خوابیدن می ره واحد خودشون نتیجتا نت بوکش هم همیشه در اختیار ماست . اون هفته هر کی از خونشون شونصد تا فیلم آورده بودو و ما هم که آخر هفته بیکار بودیم از صبح تا نصفه شب نشستیم همینجوری پشت سر هم به فیلم دیدن واحدمونم به دو قسمت تقسیم کردیم : قسمت هال و قسمت اتاق ما . تو هال که کامپیوتر کیمی بود شد بخش اکران عمومی و اتاق ما شد اکران خصوصی و از واحدای دیگه هم اومدن واحد مون و دیگه جای سوزن انداختن نبود منم اول مونده بودم که تو کدوم قسمت بشینم ولی بعد که ازم فیلم ( غرور و تعصب ) رو گرفتن برای بچه های تو هال و از اونجایی که دوهزار مرتبه این فیلم رو دیدم اومدم اینور که فیلم ( ارجینال سین ) رو گذاشته بودن . وایییییییییییی این دیگه چه فیلمی بود ؟؟؟!!!!!! حالا تازه من تحت تعلیمات آبجی ساسا هی اولش گفتم : بچه ها رد کنین که بی دینا نکردن  منم از اول فیلم همینجور دستم رو گذاشته بودم رو چشامو می گفتم : تموم شد ؟؟؟ سودی : بدبخت باز کن از دستت رفت ! به من میگه بدبخت . طهی : نترس نیلو چشاتو باز کن استعداد یاد گیریش رو نداری ! نه من از دست شما رفقای ناباب چی کار کنم آخه واقعا فکر می کنین هدف آنجلینا جولی از بازی تو این فیلم چی بوده ؟؟ هر کی می دونه به منم بگه خیلی فکرمو به خودش مشغول کرده  بعدشم پاشدم رفتم اونور از نصفه نیمه های غرور و تعصب رو دیدم واقعا هر کی این فیلم رو نبینه نصفه عمرش بر فناست . سیندرلا و تعطیلات و چند تا فیلم دیگه هم با چشای سرتاسر باز دیدم ( ساسا جان حرص نخور مادر خیلی بد نبود قسم می خورم )

این چند وقته هم اینجا بگیر بگیر شده اساسی اول که یکی از بچه ها رو تو راه ا..... با آقاشون گرفتن حالا این بنده خداها هم خانواده هاشون تا حدودی اطلاع دارن و اصلا قراره ازدواج کنن بعد آقای مذکور که خیلی هم پسر خوب و آقاییه به پلیسه 20 هزار تومن داده بودو و خلاص از اونورم پریشب تو گ .... یکی دیگه از بچه های خوابگاه رو با آقاشون گرفتن که دوست ما از ترس فشارش می افته و داشته غش می کرده و آقاشون 50 تومن به پلیسه می ده و خلاص بعدشم دوستمون رو می بره درمانگاه که کلی سرم و آمپول بهش می زنن تا بچه م حالش جا بیاد . این بچه های خوابگاه ما یه دوست پسرای لارجی دارن هر دفه که اینا می رن بیرون من فقط منتظرم تا برگردن و کادوهایی که گرفتن رو ببینم . یکیشون که دیگه آخرشه هر دفه که از قرار برمی گرده یه کیسه ی پر از کادو دستشه و تا می رسه هنوز مانتو روسریش رو در نیاورده میشینه دونه دونه کادوهاشو نشونمون میده تازه هر چیز قشنگیم که می بینه میگه : به .... می گم اینو برام بخره ! آخی طفلی پسره من که خیلی دلم براش می سوزه هرچی ام به دوستم می گم کمتر خرج بزار رو دستش گناه داره و .... گوشش بدهکار نیست خلاصه که آدمای ولخرجی نصیبشون شده ! من که ندارم ولی مطمئنم اگه داشتمم با این شانس درست و درمونم خسیس ترین و کنس ترین پسر دنیا گیرم می اومد  !